OUDE KONINGLYKE GILDE SINT-ROCHUS GENT
Sint-Pietersplein 13

9000 Gent

Hoofdmenu

Info

Organigram

Geschiedenis v/d
Kruisboog

Gilden

Het leven van
Sint-Rochus

Historische situering
Sint-Rochus

Eed

Gazette

Kalender

Schietbanen

Koningen

Lokaal

Contact

Links

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HISTORISCHE SITUERING VAN DE OUDE KONINGLYKE GILDE SINT-ROCHUS


Over de stichting en de eerste levensjaren van de St.-Rochus Gilde worden we ingelicht door een brief uit 1838. Uit deze brief blijkt dat de maatschappij reeds in 1821 opgericht was en bekend stond onder den naem van den H. Rochus. In 1838 telde de vereniging 28 schutters. Hun schietwijze was op dat ogenblik uniek: ze schoten horizontaal op houten blokken met houten bouwten.

In 1864 ontstond een scheuring onder de leden, wegens het veranderen van de wijze van schieten. In de vóór 1864 bewaarde verslagen is alleen sprake van een onenigheid met de uitbater van het lokaal naar aanleiding van veranderingswerken aan de schietbaan zodat de maatschappij verplicht was naar een ander lokaal te verhuizen.

Daarenboven kunnen we uit toenmalige kranten afleiden dat er iets mis was met de maatschappij. Sinds 1857 organiseerden ze zelf geen wedstrijden meer tijdens de Gentse Feesten. In 1861 was ze zelfs niet meer aanwezig op de door de andere maatschappijen gehouden tornooien. Mogelijkerwijze veroorzaakten de moeilijkheden een scheuring, niet in 1864 maar wel enkele jaren vroeger. Indien dit zo was, moeten de feiten te situeren zijn voor 1862, want in augustus 1862 werd de zetel van de vereniging naar de herberg "Het Motje" overgebracht.

Uit verschillende bronnen blijkt dat het de gilde na 1863 niet altijd voor de wind ging. Menigmaal is er vermelding van schulden, massaal ontslag, moeizame invordering van lidgelden, flauwe opkomst der schutters.

Hoewel de activiteiten binnen de maatschappij tot een strikt minimum beperkt bleven, nam Sint-Rochus deel aan de jaarlijkse stadsbeschrijven of de tornooien waarbij ook maatschappijen uit andere steden zoals Brussel, Antwerpen, Tienen, Dendermonde, Zele, Lokeren en Ieper aantraden.

Sint-Rochus nam deel aan wedstrijden met andere stedelijke maatschappijen maar had uitzonderlijk contact met kruisboogmaatschappijen van de hogere kringen zoals Sint-Joris, Nemrod, Willem Tell, la Renaissance en Jeane d'Arc. Deze maatschappijen waren zeer gesloten kringen. Ze selecteerden met zorg hun leden die doorgaans van adel waren.

In eigen kring bleven de activiteiten tot een minimum beperkt of werden zo goedkoop mogelijk gehouden. Dat ze het jaar 1900 bereikte, was te danken aan de wilskracht en de persoonlijke inzet, ook financieel, van sommige leden.

In het begin van de 20ste eeuw waren de financiële problemen nog steeds niet overwonnen. Om die te verhelpen werd een strengere controle op de uitgaven ingevoerd. Geleidelijk aan kwam men de moeilijkheden te boven. Tijdens deze periode, die we voorlopig aan WO II afbakenen, zien we dat een aantal opmerkelijke figuren als voorzitter actief werkzaam waren om de gebruikelijke schietstonden te handhaven en uit te breiden.

Evenwel is het pas sinds wereldoorlog II dat kruisboogschieten als sport een nationale en later ook een internationale belangstelling kreeg. De oprichting in 1950 van de Nationale Unie der Kruisboogschutters was hieraan niet vreemd. Zij organiseerde sindsdien Belgische kampioenschappen, Interlands en Europese ontmoetingen, waarop Sint-Rochus niet ontbrak.

In 1960 verhuisde de maatschappij naar de gerestaureerde kelders van de voormalige Sint-Pietersabdij. De overgang naar de nieuwe lokalen had belangrijke consequenties: de capaciteiten van de nieuwe banen maakte de schutters competitiever. De zekerheid van een eigen lokaal met een privé-gebruikzaal in eigen beheer, gaf hen gelegenheid met een zekere klasse andere maatschappijen en hogere bestuursfunctionarissen zoals burgemeester en schepenen, te ontvangen.

Het was op 4 mei 1958 dat de euverdeken van de Souvereine Gilde van Sint-Joris aan Sint-Rochus de toestemming gaf om Oude Gilde genoemd te worden.

Vandaag bestaat Sint-Rochus meer dan 180 jaar. Wanneer we bedenken hoeveel maatschappijen zelfs de 19de eeuw niet overleefd hebben dan kunnen we dat op zijn minst merkwaardig noemen. Zij is er bijna als enige in geslaagd op te tornen tegen elke moeilijkheid die zij op haar lange levensweg heeft ontmoet.

Webmaster Wim i.o.v. De Oude Koninglyke Gilde Sint Rochus